Gołąbek fioletowy - odkryj zielonawofioletowy szczegóły

Gołąbek fioletowy - odkryj zielonawofioletowy szczegóły
Autor Anna Bartucha
Anna Bartucha08.01.2024 | 7 min.

Gołąbek fioletowy to piękny, tajemniczy ptak występujący w lasach i na polach w Europie Środkowej. Jego zielonawofioletowe upierzenie, charakterystyczny lot i melodyjny śpiew sprawiają, że jest łatwy do rozpoznania, ale wiele szczegółów na jego temat wciąż pozostaje niewyjaśnionych. W tym przewodniku przyjrzymy się bliżej wyglądowi i zachowaniom tego fascynującego ptaka: od opisu jego upierzenia, poprzez informacje o preferowanych siedliskach i pożywieniu, aż po ciekawostki dotyczące okresu godowego i wysiadywania jaj. Zapraszam do odkrycia zielonawofioletowych szczegółów życia gołąbków!

Kluczowe wnioski:
  • Gołąbki fioletowe zamieszkują lasy liściaste i mieszane w Europie Środkowej
  • Żywią się owadami, jagodami i nasionami drzew
  • Samce wabią samice charakterystycznym, melodyjnym śpiewem
  • Okres lęgowy przypada na maj i czerwiec
  • Młode gołąbki są w pełni opierzone po około 3 tygodniach

Wygląd Gołąbka fioletowego

Gołąbki fioletowe to średniej wielkości ptaki o długości ciała około 30 cm i masie ciała ok. 150 g. Ich charakterystyczną cechą jest zielonawofioletowe upierzenie, które obejmuje głowę, szyję, skrzydła i ogon.

Samce mają błyszczące, stalowoniebieskie czoło, podczas gdy samice są bardziej matowe w tym obszarze. Grzbiet gołąbków jest oliwkowobrązowy, a spód ciała różowoszary. Ogon jest długi i zaokrąglony. Dziób i nogi są czerwonawe.

Młode osobniki są bardziej brązowawe i mniej kontrastowe. Nie mają też błyszczących piór na głowie. Pełne, charakterystyczne upierzenie uzyskują w wieku około roku.

Odmiany barwne

Wyróżnia się kilka odmian barwnych gołąbka fioletowego. Najpospolitsza to odmiana szarooliwkowa z jasnoszarym spodem ciała.

Rzadziej spotykana jest odmiana białobrzucha z białym spodem ciała. Jeszcze rzadsza to odmiana białoskrzydła z białymi pokrywami skrzydłowymi, oraz albinotyczna - całkowicie biała z czerwonymi tęczówkami i nogami.

Rozmieszczenie geograficzne Gołąbka

Gołąbek fioletowy występuje w większej części Europy, od Francji i Wielkiej Brytanii na zachodzie, po Ural na wschodzie. Na północy sięga południowej Skandynawii, a na południu po północne Włochy i niewielkie obszary Półwyspu Bałkańskiego.

W Polsce jest dość pospolity na niżu i w pasie wyżyn. Najliczniej zasiedla lasy liściaste, mieszane i łęgowe w północnej, wschodniej i południowej części kraju. Rzadziej pojawia się na zachodzie, a w górach jedynie wyjątkowo.

Gołąbek fioletowy prowadzi osiadły tryb życia, chociaż młode ptaki mogą koczować na niewielkie odległości. Zimą przenosi się na obrzeża lasów i do zadrzewień śródpolnych.

Największe zagęszczenie gołąbków fioletowych w Europie notuje się w Polsce, na Białorusi i Ukrainie.

Środowisko naturalne Gołąbka fioletowego

Preferowanym środowiskiem tego gatunku są lasy liściaste i mieszane, bogate w listowie i poszycie. Najchętniej zasiedla buczyny, grądy i łęgi. Pojawia się też w starszych drzewostanach iglastych oraz w parkach i większych ogrodach.

Gołąbki unikają zwartych, ciemnych borów sosnowych. Niezbędne dla ich bytowania są polany leśne, przesiek i przerzedzenia w drzewostanie. Ptaki te preferują mozaikę środowisk leśnych urozmaiconych enklawami łąk, pól i zadrzewień.

Gniazdowanie

Okres lęgowy przypada od maja do lipca. Gniazdo w kształcie luźnej platformy ptaki budują najczęściej na poziomych gałęziach drzew liściastych, w rozwidleniach konarów, na wysokości 3-10 m.

Zniesienie liczy 2 białe jaja, które wysiadywane są przez okres 14-16 dni. Pisklęta, karmione przez oboje rodziców, opuszczają gniazdo po około 3 tygodniach, jednak przez kolejny tydzień pozostają zależne od dorosłych osobników.

Okres lęgowy Maj - Lipiec
Wielkość zniesienia 2 jaja
Inkubacja 14-16 dni
Opieka nad pisklętami 3-4 tygodnie

Rozród podobnych fioletowych ptaków

Gołąbek fioletowy - odkryj zielonawofioletowy szczegóły

Gołąbki fioletowe mogą być mylone z krzyżodziobami świerkowymi, które również mają zielonkawe lub fioletowawe upierzenie. Krzyżodzioby są jednak znacznie mniejsze (długość ciała 14-16 cm), mają krzyżujące się dzioby i wydłużone, rozcięte sterówki.

Kolejnym podobnym gatunkiem jest sójka syberyjska. Jest ona wprawdzie większa i bardziej niebieska niż gołąbki fioletowe, ale młode osobniki bywają z nimi mylone. Odróżnia je czubek z piór i duży, haczykowaty dziób.

Rzadziej pomyłkę można popełnić z gołębiem miejskim. Jednak u gołębi wierzch ciała jest raczej stalowoszary, a lot ma bardziej charakterystyczny, miarowy sposób poruszania skrzydłami.

  • Krzyżodziób świerkowy - znacznie mniejszy, krzyżujące się dzioby
  • Sójka syberyjska - większa, bardziej niebieska, czub z piór, duży dziób
  • Gołąb miejski - stalowoszary grzbiet, miarowy lot

Zachowanie Gołąbków fioletowych

Gołąbki fioletowe są ptakami dość płochliwymi. Przebywają zwykle w koronach drzew, skąd obserwują otoczenie. W razie zagrożenia szybko odlatują, charakterystycznie uderzając skrzydłami podczas startu.

Aktywne są głównie wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Żerują wtedy na ziemi, zjadając różne jagody, nasiona, pączki i pędy roślin. Zjadają też owady, zwłaszcza gąsienice.

Gołąbki są towarzyskie - często przebywają i żerują w niewielkich grupach. Samce w sezonie godowym wabią partnerki charakterystycznym, melodyjnym gwizdem. Na noc i w trakcie wysiadywania jaj ptaki chowają się w gęstwinie drzew iglastych.

Szczegóły upierzenia fioletowego

Zielonawofioletowe ubarwienie piór gołąbków zawdzięczają zjawisku strukturalnego zabarwienia. Nie jest ono związane z obecnością pigmentów, ale specyficzną mikrostrukturą piór powodującą załamywanie światła na widzialnych długościach fal.

Pióra tych ptaków zawierają wewnętrzne powietrzne jamki rozdzielone przegrodami z melaniny. Ułożone nieregularnie przegrody powodują interferencję promieni światła i pojawienie się kolorów tęczy.

Innymi słowy, efekt fioletowego połysku piór gołąbków jest wynikiem ich mikrostruktury, a nie obecności pigmentów. Stąd też ich upierzenie zmienia barwę w zależności od kąta padania światła.

Podsumowanie

Gołąbek fioletowy to tajemniczy, leśny ptak o niezwykłym, zielonawofioletowym upierzeniu. Występuje w Europie Środkowej, zasiedlając głównie lasy liściaste i mieszane. Preferuje buczyny, grądy i łęgi, unikając zwartych borów sosnowych. Żywi się owadami, jagodami i nasionami. Samce wabią samice melodyjnym gwizdem. Okres lęgowy przypada na maj i czerwiec. Młode są w pełni opierzone po 3 tygodniach.

Gołąbki fioletowe bywają mylone z innymi fioletowymi ptakami, jak krzyżodzioby czy sójki syberyjskie. Samce w szacie godowej są niezwykle barwne z błyszczącym stalowoniebieskim czołem. Zielonkawe zabarwienie piór jest efektem strukturalnym, a nie obecności pigmentów. Stąd zmienność barw w zależności od kąta padania światła.

Gołąbki prowadzą skryty tryb życia, przesiadując w koronach drzew. W razie zagrożenia szybko odlatują z charakterystycznym uderzeniem skrzydeł. Są płochliwe, ale też towarzyskie - często żerują w niewielkich grupach. Aktywne są rankiem i wieczorem, żywiąc się na ziemi.

Podsumowując, gołąbek fioletowy to barwny, tajemniczy mieszkaniec europejskich lasów o ciekawych zwyczajach i niezwykłym, zmiennym w zależności od światła upierzeniu. Warto bliżej przyjrzeć się temu fascynującemu gatunkowi.

5 Podobnych Artykułów

  1. Boczniak mikołajkowy - Boczniaczek pomarańczowożółty i ostrygowaty
  2. Wiosenne dekoracje okien: świeże pomysły na ożywienie przestrzeni
  3. Ranking najlepszych brytfann do pieczenia: znakomite wybory
  4. Garnek na parę: gotowanie i zachowanie wartości odżywczych
  5. Forum Grzybiarskie - Społeczność miłośników grzybów
tagTagi
shareUdostępnij artykuł
Autor Anna Bartucha
Anna Bartucha

Nazywam się Anna i jestem entuzjastką ekologii. Przejmuję się losem naszej planety i angażuję w działania na rzecz ochrony środowiska. Stawiam na zero waste, recykling i green living. Chcę zmieniać świat na lepsze małymi krokami. Wierzę, że z pozoru niewielkie wybory przekładają się na realną poprawę stanu Ziemi.

Oceń artykuł
rating-fill
rating-fill
rating-fill
rating-fill
rating-fill
Ocena: 0.00 Liczba głosów: 0

Komentarze(0)

email
email

Polecane artykuły